پایگاه اطلاع رسانی تایبادخبر

http://taybadkhabar.ir/wp-content/uploads/2016/11/heder.jpg

معرفی لباس محلی و سنتی تایباد+عکس

لباس محلی و سنتی زنان تایباد را اگر با لباسهای غربی وارد شده در ایران مقایسه کنیم، متوجه زیبایی، وقار و حجاب کامل آن می شویم.

به گزارش  به نقل از تایبادخبر، پوشش لباس محلی تایباد، باتوجه به موقعیت آب وهوایی این منطقه از کشور اسلامی ایران، دارای ویژگهای منحصر به فرد است. این لباس در مردان به دلیل نوع کار و مصون ماندن مردان ازگرما وسرما دارای ویژگی های منحصر به فردی است. در زنان نیز این لباس دارای ویژگیهایی است که با لباس سایر مردم کشور متفاوت است و این لباس بقدری متنوع و دارای حجاب مناسب می باشد که در همه ابعاد از ویژگی منحصر به فرد برخورداراست. خاصه اینکه در شهرستان تایباد باتوجه به بادهای ۱۲۰روزه اگر این پوشش نباشد، تردد بانوان در بیرون از منزل با مشکل مواجه است، برای آشنایی با پوشاک زنانه در تایباد و برای ترویج این لباس بومی و محلی گفتگویی با عامر توکلی، عضو دبیر خانه مفاخر تایباد داریم که درپی می خوانیم.

وی عنوان کرد: منطقه خراسان از نظر وسعت گستره عظیمی که را در بر می‌گیرد در دوره‌های مختلف دستخوش تغییرات عمده‌ای بوده است. با این حال لباس این مناطق تفاوت‌های خاصی بر اساس اقوامی که در آن زندگی می‌کنند، دارد. در منطقه قوچان، کرمانج‌ها حضور دارند؛ اما در شمال خراسان ترکمن‌ها زندگی می کنند. در نواحی شرقی این استان مردم تایباد و تربت جام گونه‌ای متفاوت از پوشش را استفاده می‌کنند.
وی افزود: پوشاک زنان شرق خراسان دارای شش تکه اساسی است: کلاغی، روسری، پیراهن، جلیقه، شلوار، چادر و کفش؛ روسری زنان شرق خراسان به نام چارقد به رنگ سفید و بزرگ که به شکل سه گوش است. این لچک را به صورت تا زده بر سر می‏ گذارند. برخی ها در گوشه‏ های این سربند منگوله‏ هایی از نخ های ابریشم و الوان وصل میکنند.

 

عضو دبیر خانه مفاخر تایباد بیان کرد: دستمال کلاغی از قسمت پیشانی روی روسری بسته می‏ شود.‏ پیراهن زنان در این دیار با بالاتنه کوتاه است که قسمت پایین آنها پرچین و بلند است. این نوع پیراهن دارای آستینی معمولی و سردست است. یقه تا حوالی سینه باز است. رنگ پارچه‏ ها بسته به موقعیت متفاوت و با گل و بوته یا بدون آنها انتخاب می‏ شود.‏

 

توکلی تصریح کرد: دور کمر شلوار زنان گاهی از شش متر متجاوز است. این شلوار در هنگام پوشیدن به وسیله بندی به دور کمر بسته می‏ شود. رنگ شلوارهای زنانه را معمولا از پارچه‏ های الوان انتخاب می‏ کنند. جلیقه زنان از مخمله الوان و زربف تهیه می‏ شود که برای حفاظت از سرما به جای یل و ارخالق به کار می‏ برند.‏
درمورد لباس محلی و سنتی مردانه شهرستان تایباد نیز به سراغ برات گلثومیان، خبرنگار و گزارشگر شهرستان تایباد رفتیم که در پی می خوانیم؛

وی عنوان کرد: در طراحی این لباس نخست به جنس پارچه توجه شد، بنابراین باید از پارچه ای استفاده می شد که خصوصیات لباس های قدیمی را داشته باشد ( این لباس ها معمولا از کرباس یا پارچه های نخی استفاده می شد) بنابراین پارچه مورد نظر انتخاب شد که علاوه بر رنگ کاملا سفید آن حتما از الیاف پنبه ای استفاده و هم اینکه آهار نداشته باشد.

وی افزود: لباس متشکل از چهار قسمت می باشد:

۱- شلوار سفید که برای آزادی بیشتر و خنک بودن گشاد دوخته می شود و پاچه های آن از بخش میانی به شکل هشت دوخته می شد و لبه پاچه شلوار با دور دوزی های مسلسل و اضافه کردن تا یا لایه قطور می شود. برای بستن کمر شلوار از طنابی نخی که به صورت پارچه تورمانندی بافته می شد و در نوار دور کمر که آن را لیفن (نیفن)می نامیدند و به بند نیفن شهرت داشت بسته می شد.

 

۲- پیراهن این لباس که باز هم به لحاظ پوشش محفوظ و آزاد بود متشکل از پیراهن بلندی است که تا نزدیک زانو دامن آن ادامه دارد. برای باز بودن پایین دامن پیراهن از قطعه ی پارچه ی اضافه به صورت مثلث که راس مثلث در زیر بغل و قاعده آن در انتهای دامن دوخته می شد استفاده می شد که موجب گشادتر شدن دامن لباس می گردید. این قطعه پارچه تلیز نامیده می شود . سر آستین ها معمولا بدون دگمه یا لبه دوخته می شد که البته با لبه دار کردن و دگمه گذاشتن شکل زیباتری و کارآمدتری به آستین ها داده شد. یقه لباس های محلی قدیمی معمولا گرد دوخته می شد که بر اساس سلیقه افراد یقه هم به آن اضافه شد.

 

۳-قطعه سوم جلیقه ( واسکت ) یا ( باسکت ) معمولا مشکی و از جنس پارچه های کلفت تر دوخته می شد و دارای جیب ها مختلف برای گذاشتن وسایل بوده است.

 

۴- سله یا عمامه که از پارچه توری مخصوص به طول زیاد دوخته می شد علاوه بر پوشش سر( که به دور کلاه قرص پیچیده می شد ) کاربردهای متعدد از جمله سربند، رو انداز، زیر انداز، ساک و یا زنبیل و غیره) استفاده می شد.

 

انتهای پیام/

فرستادن دیدگاه


*